Te këto poezi, Majakovski, në vend të ndjenjës së butë, na jep një zemër që digjet “si një shtëpi në flakë”. Në vend të lirikës tradicionale, na përplas një varg të çarë, të thyer, që merr frymë me gulçin e kohës. Kjo nuk është një lirikë për t’u shijuar me ëmbëlsi, por një akt poetik për t’u përballuar. Ajo e shtyn lexuesin të mendojë se, edhe gjuha, ashtu si bota, mund të shpërbëhet dhe të ripërmasohet nga e para.