Autor: Vincenzo Fiore

“Isha i tejngopur me trishtim, i kthyer në një anoreksik lumturie”. Përse trishtimi rritet si tumor bashkë me protagonistin? Vinçenco niset nga një pavetëdije fëmijërore, në përpjekjen e përhershme për të ikur nga ferri i shtëpisë së tij, dhe përfundon duke u ndeshur me një botë të korruptuar të rriturish dhe me një rini të kalbur, të cilën e shikon nga brenda me sy të lidhur. Tashmë i gjendur në kufijtë e banalitetit intelektual, pa asnjë pikë referimi, ndërkohë që ndien shijen më të fortë të vetmisë, takohet me dikë që i ndryshon rrjedhën e jetës…