Aventurat e Pinokut Toena

Ideja më e bukur mes shumë të bukurave, që pleksen në “Aventurat e Pinokut” del në rreshtat e parë të librit. Brenda copës së thjeshtë të drurit për zjarr, të ndodhur s’dihet se si në dyqanin e mjeshtër Qershisë, rri fshehur “një zëth i hollë, i hollë”, që ankohet nga dhimbja apo qesh nga gudulisja. Nga del ai zë i mbyllur në dru? Kush është ai xhind, ai shkurtabiq, ai “elf” i parespektueshëm e i pavlerësuar, që endet prapa kuintave të botës? S’dimë të përgjigjemi. Vetëm një gjë është e qartë. Pinoku jeton, ka një psikologji dhe një formë të skalitur përsosmërisht, akoma para se Xhepetoja të fillonte ta gdhendte e t’i gjente një emër. Pa vënë kurrë këmbë mbi tokë, zotëron një përvojë shumë të sigurt për jetën tonë: di çfarë është puna dhe jeta endacake, fëmijëria e pleqëria, çfarë joshjesh prekin zemrën e një njeriu, si duhet gatuar një vezë e si duhet qëruar një dardhë…