I pashoq midis princave

Fytyra e vërtetë e pushtetit, lavdisë dhe intrigave të Sulejmanit të Madhërishëm

Sulejmani, i cili sundoi Perandorinë Osmane nga viti 1520 deri më 1566, ishte një figurë e njohur botërisht edhe gjatë jetës së vet. Zotërimet e tij shtriheshin nga Hungaria deri në Iran, dhe nga Krimea deri në Afrikën e Veriut dhe Oqeanin Indian. Pasuria e thesarit, fuqia e ushtrive, si dhe personaliteti i tij diskutoheshin gjerësisht nga historianë, poetë, oborrtarë, diplomatë dhe opinioni publik në mbarë Euroazinë.

Gjatë sundimit të tij, Perandoria Osmane u shndërrua në një fuqi të vërtetë globale. Ai u përfshi në rivalitete të ashpra me habsburgët katolikë në Europë dhe me shiitët safavidë në Lindjen e Mesme. Por përtej betejave, Sulejmani drejtoi një perandori shumëgjuhëshe dhe shumëfetarëshe. Qeverisja perandorake u zgjerua ndjeshëm, ligji u vu në qendër të marrëdhënieve shoqërore, ndërsa mbështetja ndaj arteve dhe arkitekturës i forcuan reputacionin si një sundimtar universal e harmonik.

Por, pas fasadës publike të fuqisë absolute dhe lavdisë, Sulejmani pati një jetë thellësisht të ndërlikuar. U rrit nën hijen e një ati autoritar, trashëgimia e të cilit ishte njëkohësisht përparësi dhe barrë. Duke sfiduar praktikën e kohës, ai u martua me një konkubinë të quajtur Hyrrem, dashuria e së cilës u bë streha e tij e vërtetë. Ndërsa në fund të jetës, atij iu desh të përballonte si sëmundjet e rënda, ashtu edhe ambiciet shkatërruese të djemve të tij për t’i marrë fronin.

Kanë kaluar gati pesëqind vjet nga vdekja e tij, dhe jeta e Sulejmanit është mjegulluar vazhdimisht nga rrëfime romantike e ekzotike. Duke u mbështetur në burime origjinale në shumë gjuhë, ky libër zhvesh mitin për të na dhënë portretin më të saktë dhe më njerëzor të tij.