Gjera qe ngjasin

Absurdi ballkanas dhe arti i mbijetesës përmes mashtrimit

Si në çdo histori serioze, protagonisti Marku nuk u kap dot nga organet policore, sepse realiteti i ofroi hapësira të mjaftueshme për krejt horizontin e konvertimeve. Ne e dimë se askush nuk i bishton dot fatit dhe se karakteri i njeriut ndryshon sipas rrethanave. Një njeri me nivel mendor më pak të ndjeshëm se ai do t’i jepej ndonjë dëshpërimi të thellë, por Marku nuk ishte i tillë. Kur bëhej fjalë për të kapërdirë tekat e fatit, ai përdorte njëfarë stili krejt të veçantë.

Besnik i idesë së jetës së virtytshme, me t’u larguar nga bujtina, ai u kujtua se sipas Kanunit vetëm dy njerëz përjashtohen nga gjakmarrja: prifti dhe gruaja. Sado të ndryshëm, ata të dy kanë një pikë të përbashkët të cilën as vdekja nuk e kapërcen dot—pikërisht lidhjen me hyjnoren. Si masë preventive para se të bëhej prift, Marku vendosi të hynte në një manastir, duke e parë atë si një paradhomë për larjen e shpirtit nga mëkatet. Në këtë rast, mund të thuhet me plot gojë se ai i dha liri të plotë prirjes së tij për mashtrim. Tek e fundit, këto janë thjesht gjëra që ngjasin…

Vlerësime nga kritika:

“Le të argëtohemi me tmerrin e humorit të zi dhe absurdin e letërsisë së tij.” — Jan Heller, Literatura.CZ, Pragë

“Një satirë gërryese. Ai godet me humor dhe dozë të lartë ironie. Surpriza më e mrekullueshme e këtij viti.” — Ingrid Hagen, Oslo, Norvegji

“Metoda e tij tmerrësisht efektive e bën autorin një shkrimtar vëzhgues dhe gjykatës të vërtetë të kohës së tij.” — Jean Soublin, Le Monde Paris