Kambana e qelqte

Një depërtim i thellë në skutat më të errëta të psikikës njerëzore

Esteri është një studente e shkëlqyer, një vajzë e bukur dhe e talentuar, së cilës sapo i është dhënë mundësia e rrallë të bëjë një stazh në një revistë të famshme në Nju Jork. Në romanin e saj thellësisht autobiografik, “Kambana e qelqte”, Sylvia Plath na njeh me këtë të re që ndien një përzierje ngazëllimi dhe tmerri—si pothuajse çdokush që është shpërngulur nga një rrethinë e qetë drejt një qyteti të madh, sidomos kur kjo shpërngulje ndodh në një moshë kaq të brishtë.

Të gjithë jemi bërë spektatorë të çudive metropolitane duke pritur në mënyrë të pavetëdijshme çastin kur instinktet tona do të na vijnë në ndihmë. Të gjithë jemi dehur, kemi kërcyer apo kemi vjellë. Zakonisht kemi shpëtuar paq, pakëz më të pjekur dhe fatmirësisht të pacenuar. Ndërkohë, ka edhe nga ata që kanë kaluar nëpër shtigje të tjera, nga ata që rrjedha e jetës nuk i ka lëshuar në asnjë breg. E kështu, janë fundosur, pak nga pak.

Dhe Esteri po fundoset, fshehurazi e për arsye që as vetë nuk i ka krejt të qarta. Ajo nis të shkëputet nga realiteti rrethues, duke u izoluar hap pas hapi, me shpresën e dëshpëruar që të përmbajë dhimbjen e vazhdueshme e të pakuptueshme që personifikon tashmë vetë jetën. Kjo vepër e jashtëzakonshme rrëfen historinë e dikujt që po zbulon se të qenit gjatë gjithë kohës i përkryer, apo edhe thjesht i mirë, nuk është as e thjeshtë, as e pranueshme dhe as e përballueshme në një afat të gjatë.