Pylli norvegjez

Një elegji magjepsëse për dashurinë, humbjen dhe kujtimet e rinisë

“Vdekja nuk është e kundërta e jetës, por një pjesë e lindur e saj.” Ky është qerthulli dhe shpjegimi thelbësor i kryeveprës “Pylli norvegjez”, romani i jashtëzakonshëm elegjiak që e ngriti Haruki Murakamin në krye të skenës letrare botërore. Rrëfimi nis me protagonistin Toru, tashmë një burrë tridhjetë e shtatë vjeç, i cili teksa zbret në aeroportin gri të Hamburgut, dëgjon papritur melodinë e ëmbël të këngës së famshme të The Beatles. Ky tingull e godet si një rrufe, duke i shkaktuar një drithërimë të fortë dhe duke e kthyer pas në kohë, drejt rinisë së tij të largët.

Nga ky moment, e gjithë vepra kthehet në një kujtim të gjatë e të dhimbshëm. Toru, një student i urtë dhe i pjekur para kohe në Tokion e viteve ’60, i është kushtuar tërësisht Naokos, një vajze të bukur por thellësisht melankolike. Ndjenja e tyre e përbashkët ndikohet përgjithmonë nga vdekja tragjike e shokut të tyre më të ngushtë disa vite më parë.

Teksa Toru përpiqet të mësohet me jetën e universitetit dhe vetminë që e rrethon, Naoko e ka të pamundur të përballojë presionet dhe përgjegjësitë e botës, duke u tërhequr gjithnjë e më thellë në errësirën e saj të brendshme. E në mes të këtij dëshpërimi, në jetën e tij hyn një tjetër vajzë—plot jetë, me një pavarësi të paepur dhe pa paragjykime—duke e vendosur atë në një udhëkryq emocional që e bën këtë histori një mjeshtëri të vërtetë të manipulimit me telat e zemrës.