Akorduesi i pianos

Një fëmijë me një talent të rrallë muzikor që ka lindur në një familje të varfër në Taipei, i vetëdijshëm se i ati nuk e pranonte dhe nuk e kuptonte dhuntinë e tij, pa pasur mundësi të vazhdonte shkollimin muzikor, u rrit në hije, larg dritave të skenës dhe u bë akordues pianosh.

Por çfarë e shtyu atë që të tradhëtojë muzikën, dhe kush ia theu zemrën që të largohej nga madhështia?

Në qendër të subjektit të romanit qëndron narratori pa emër, akorduesi i pianove. Ai tashmë është rreth të dyzetave, i thinjur dhe aspak tërheqës, duket që ka humbur çdo standart.

Vendin e fundit të punës ai e kishte në një studio muzikore. Por gruaja që e drejtonte studion vdiq nga kanceri.

Edhe pse largimi i saj nga jeta e vrau shpirtërisht… ai vazhdoi që të kujdesej për pianot e prishura, sikur donte të ruante kujtimet që të mos i shuheshin.

Kur bashkëshorti i pasur vejan i gruas së vdekur e dëgjon akorduesin duke luajtur në piano me një tingull mahnitës, nga ai çast lind një bashkëpunim i paemër…

Ky roman denjë i bukur i letërsisë aziatike, po të ishte një vepër muzikore, do të ishte “Këngë pa fjalë” e Rahmaninovit…