Annalena

Dy gra me të njëjtin emër, dy jetë shumë të largëta.

“Ajo ka qenë tej mase në gjithçka, por jeta është edhe të dalësh huq në diçka, të mos ia dalësh mbanë në diçka, të mos e mbushësh gotën buzë më buzë.”

Annalena Tonelli synon absoluten, Annalena Benini para absolutes luhatet. Si të gjithë ne. Por me një vështrim të distancuar, tejet bashkëkohor, ballafaqohet me atë figurë magnetike dhe bishtnuese që mishëron brishtësinë dhe fuqinë e tërë grave, dhe që vazhdimisht i thotë: po ti? Nga një pneumoni edhe pak komike deri në zgjedhjen më të skajshme: në të dyja rastet bëhet fjalë për shkundje.

Annalena Tonelli është një vajzë e viteve gjashtëdhjetë me të ardhmen në dorë: e bukur, mendim i mprehtë dhe i vetëtimtë, e para ndër miqtë që vallëzon twist, bursa studimi në Boston dhe Nju Jork, pastaj diplomimi në Jurisprudencë. Por nëntëmbëdhjetë vjeçe e kishte ndeshur tashmë vokacionin e saj, “sepse nuk është e mundur t’i duash të varfrit, pa dëshiruar të jesh si ata”.

Kështu stërvit trupin të flejë katër orë natën, të jetojë me fare pak, eliminon përgjithnjë mburrjen nga jeta e saj, sepse ajo digjet tashmë nga dashuria për të skamurit e Tokës. Dhe kjo ndjesi përvëluese e shtyn larg Forlísë, për të kultivuar lulen e humanizmit në shkretëtirat më shterpë. E ndriçuar nga dashuria për Zotin dhe humanizmi i Simonë Veilit, Eti Hillesumit, Virxhinia Ullfit: shpreh kulmin e lirisë në kulmin e përulësisë.