Ikanaket

Një brez në arrati: Kërkimi i vetvetes mes dashurisë dhe lirisë

Klaudia hyn në jetën e Françeskos një mëngjes me diell, në oborrin e shkollës. Kjo hyrje është si një rrufe në qiell të hapur, lindja e një dëshire krejt të re, që mbi të gjitha është dëshirë për jetën. Ata do të rriten bashkë, të ndryshëm e të trazuar, duke u grindur vazhdimisht si uji me zjarrin.

Ajo është e guximshme, me flokë të kuq dhe kravatë, gjithmonë në kërkim të arratisë; ai mbetet i tërhequr, por i përvëluar nga një kureshtje e fshehtë erotike. Kur Klaudia e provokon me një sekret familjar—“E di që nëna jote dhe babai im janë të dashuruar?”—në sytë e atij djali të përmbajtur ndizet një shkëndijë, një pasqyrë ku ajo njeh vetveten. Që nga ai moment, rrugët e tyre nuk ndahen më.

Por Klaudia nuk e duron dot ngushtësinë e provincës. Ajo ikën sa herë që mundet: fillimisht në Londër, pastaj në Milano dhe në fund në Berlin, kryeqytetin europian të transgresionit. Ndërkohë, Françesko mbetet në vendlindje, duke gërmuar thellë brenda vetes. Ata rriten bashkë përmes një loje simbiotike të vazhdueshme largimi dhe ndjekjeje, ku në fund përfundojnë gjithmonë duke u rigjetur. Janë dy të shpërngulur, dy ikanakë, ose thjesht dy të rinj në kërkim të lirisë.

Përmes kësaj historie, Mario Desiati përshkruan mjeshtërisht mijëra ndërlikimet e një brezi fluid, të shkulur nga rrënjët; brezi i atyre që nuk patën frikë të kërkojnë larg shtëpisë vendin e tyre në botë dhe që u ndien vërtet qytetarë të Europës.