Mollekuqja – Liliana Corobca

Një rrëfim i sinqertë mbi triumfin e shpirtit përtej çdo kufizimi fizik

Me kërkesën e një gazetareje, Buburuza (që do të thotë Mollëkuqja) rrëfen të gjithë jetën e saj duke e regjistruar në një aparat magnetofoni. Është dëshmia e një gruaje e cila, për shkak të një paralize, ka qenë e detyruar të qëndrojë e ulur që nga fëmijëria në një karrige me rrota. Megjithatë, kjo pengesë nuk e ka ndaluar të jetojë ashtu si të gjithë njerëzit e tjerë që gëzojnë shëndet të plotë, por që ndoshta janë të robëruar nga paragjykimet apo varësitë e ndryshme të përditshmërisë.

Edhe Mollëkuqja ka dëshirat e saj më të thella. Ajo dëshiron të kërcejë, e ndien se po i rriten krahët dhe do që të fluturojë, të çlirohet nga sëmundjet apo vuajtjet, qoftë edhe një herë të vetme, si në një ëndërr. Ndonëse ka bërë një jetë modeste dhe shpesh është konsideruar nga vetë prindërit si një dështim i jetës së tyre—duke u privuar kështu edhe nga dashuria në hapat e parë të jetës—ajo nuk dorëzohet. Përkundrazi, kjo vajzë me aftësi të kufizuara ndjek studimet në universitet, përfundon dy fakultete dhe arrin të krijojë një pavarësi të plotë ekonomike.

Ajo shpërfaqet e hijshme, e brishtë, por e mbushur me një energji të brendshme të paimagjinueshme. Gjatë jetës së saj ajo përjeton histori dashurie, por edhe zhgënjime tepër dramatike, të cilat arrin t’i kapërcejë pikërisht në emër të dashurisë. Dëshmia e saj vizaton me një sinqeritet të vrazhdë e të drejtpërdrejtë portretin e një luftëtareje humaniste. Me një vitalitet të jashtëzakonshëm, Mollëkuqja ia përkushton jetën lehtësimit të vuajtjeve të të tjerëve, duke i gëzuar suksesit të saj ashtu siç i gëzohet agimit të një dite të re.