Vajza e prape

Një dashuri e sëmurë që përshkon kontinentet dhe dekadat

Rikardoja, që kur ishte fëmijë në vendlindjen e tij në Lima, ka ushqyer vetëm një ëndërr të madhe: të jetojë në Paris. Por fati ka plane të tjera kur ai ritakohet me Lili kiliankën, dashurinë e tij të parë e të turbullt të adoleshencës. Në romanin e tij magjepsës “Vajza e prape”, Mario Vargas Llosa na prezanton me një protagoniste femërore sa irrituese aq edhe magjepsëse, një vajzë aventuriere, pragmatiste dhe të paqetë, e cila do ta zvarrisë Rikardon përtej botës së tij të vogël të ambicieve të qeta.

Si përkthyes dhe interpret që udhëton në konferenca në të gjithë botën, Rikardoja ia del mbanë ta takojë Lilin në çdo rimishërim të saj të ri. Ajo shfaqet herë si shoqja Arleta, herë si madamë Arny, Mrs. Riçardson apo Kumiko. Çdo herë që rrugët e tyre kryqëzohen, ata rifillojnë, qoftë edhe përkohësisht, vallen e tyre të dhimbshme të dashurisë. Kjo grua plot mister, që jepet vetëm pas burrave me pushtet dhe para, e refuzon vazhdimisht dashurinë e pastër të Rikardos, i cili është i “sëmurë” pas saj.

Nga vjedhja e parave të bashkëshortit në bankë, e deri te kontrabanda e afrodiziakëve nga Afrika në Japoni, bëmat e “vajzës së prapë” nuk kanë kufij. Megjithatë, narratori këmbëngulës e kthen sërish gruan në skenë pa shumë “pse-ra”, duke dëshmuar se dashuria shpesh nuk është një zgjedhje logjike, por një forcë e pashmangshme që të mban peng gjithë jetën. Një pasqyrë e jashtëzakonshme e pasionit njerëzor dhe e thyerjeve të zemrës që nuk shërohen kurrë.