Ura e psheretimave – Michel Zevaco

Venecianët, në gëzim, e brohorasin Roland Kandianon, djalin e dogës, i cili po përgatitet të festojë fejesën e tij me Leonorën, pasardhëse e familjes së shquar Dandolo — dhe megjithatë doga dhe dogareshja dridhen në pallatin e tyre: në fillim të shekullit XVI, në Venecie është vdekjeprurëse të bësh hije mbi Këshillin e Dhjetë dhe një popullaritet i tillë mund vetëm ta shënjojë Rolandin për ekzekutim. Ata kanë të drejtë të kenë frikë.

Në mes të pritjes, inkuizitori i madh i shtetit, Foskari, vjen ta arrestojë si tradhtar dhe komplotist. Babai i tij, i rrëzuar nga pushteti, i verbuar, i çmendur, hidhet në rrugë; ai vetë mbyllet në një nga ato puse prej të cilave asnjë i burgosur nuk del i gjallë. Për një kohë arsyeja e tij lëkundet, pastaj ai rimerr veten dhe fillon të gërmojë një galeri, arrin në qelinë e Skalabrinos, një bandit i dënuar me vdekje, dhe arratiset me të.

Kjo vetëm për të zbuluar se ka mbetur i burgosur për gjashtë vjet dhe se kanë ndodhur shumë ndryshime: Foskari është dogë, Leonora është martuar me Altierin, mikun e tij më të mirë, dhe Bembo, të cilin dikur e kishte nxjerrë nga mjerimi, është kardinal. Atëherë Roland kupton se çfarë komploti ka qenë viktimë dhe, me durimin e atij që nuk ka më asgjë për të humbur, ndërmerr veprën e tij të hakmarrjes…