Tre shoket dhe une

Shkrimi si një testament dashurie dhe kujtese për të ardhmen

Këto pesë vitet e fundit, autori ka shkruar me një vrull dhe pasion të jashtëzakonshëm, duke sjellë për lexuesin kujtime, etyde, ese, humor dhe tregime pa u lodhur. Me librin e tij të ri “Tre shoket dhe une”, ai fton lexuesin në një rrugëtim intim ku ndahen kufijtë e perceptimit mes kënaqësisë, emocioneve, lumturisë dhe mallëngjimit. Ai ngre një pyetje thelbësore të cilën shpesh ia bën edhe vetes: “Përse shkruaj kaq dendur?”. Përgjigjja vjen përmes një rrëfimi të sinqertë ku shkrimi kthehet në një nevojë të pashmangshme shpirtërore.

Kur e bija e pyet me dashuri dhe merak: “Nuk u lodhe, o ba? Bëj ca pushim. Pse me kaq ngut?”, autori e gjen përgjigjen më të bukur dhe më prekëse përmes një strofe të Dritëro Agollit. Ai shkruan me ngut për të lënë pas një pjesë të shpirtit të tij, në mënyrë që të jetë përherë pranë njerëzve të dashur edhe kur koha të kalojë:

“Po kur të jesh mërzitur shumë, / Në raft të librave kërkomë, / Atje do të jem i fshehur unë, / Në ndonjë varg a ndonjë shkronjë. / Mjafton që librin pak ta heqësh / Dhe unë do zbres, do vij pas teje; / Ti si dikur me mall do qeshësh, / Si një blerim pas një rrëkeje…”

Më shumë se një libër, kjo është një dëshmi e gjallë e jetës, një amanet i heshtur dashurie dhe një përpjekje e bukur për të lënë një gjurmë të pashlyeshme në kohë për ata që mbeten.