Poezitë e Platin Rrapit mbartin një shpirt të ndjeshëm, të sinqertë dhe të drejtpërdrejtë, me një frymë lirike që lind natyrshëm nga përvoja jetësore, malli, dashuria për Zotin, për nënën, për atdheun dhe për njeriun. Ai shkruan me zemër, pa pretendime të mëdha formale, por me dëshirën për të shprehur atë që ndien. Kjo i jep poezive një ton njerëzor e prekës, shpeshherë të njohur për lexuesin, si një rrëfim që mund ta ketë përjetuar secili.