Casti yne aspak i persosur

Kur kështjella prej letre rrëzohet: Gjetja e lumturisë në rrënoja

Jeta nuk shkon kurrë sipas planeve dhe Alesandra, protagonistja e romanit “Casti yne aspak i persosur”, e zbulon këtë në mënyrën më të dhimbshme të mundshme. Ajo mendon se ka gjithçka nën kontroll: një karrierë solide si profesoreshë fizike në universitet, një familje me problemet e veta por gjithmonë të pranishme, dhe një burrë të qëndrueshëm në krah. Pasi ka kapërcyer pragun e të dyzetave, Alesandra beson se më në fund ka arritur stabilitetin që meriton—një ekzistencë pa shkundje të mëdha që i dhuron qetësinë e dëshiruar prej kohësh.

Por ky stabilitet rezulton të jetë një kështjellë prej letre, e cila rrëzohet nga një shkulm ere i papritur. Një ngjarje e papashikuar shpartallon dritaren e jetës së saj dhe bën lëmsh gjithçka, duke bërë copë e thërrime lidhjen e saj të dashurisë. Bashkë me të, shkërmoqen siguritë e saj si grua, vetëvlerësimi dhe mbi të gjitha, besimi te tjetri. Alesandra përballet me hidhërimin e të kuptuarit se ideja që kishte për personin pranë saj ishte vetëm një iluzion.

Federica Bosco na kujton përmes këtij rrëfimi se lumturia shpesh nuk fshihet te përsosmëria apo kontrolli absolut. Pikërisht mes detajeve të stonuara dhe rrëmujës që shkakton dhimbja, ndodh ajo që s’ta pret mendja. Ky libër është një ftesë për të pranuar thyerjet tona dhe për të kuptuar se magjia e vërtetë e jetës qëndron në ato çaste të papërsosura që na detyrojnë të rritemi dhe të shohim botën me sy të rinj.