Granti – Dhurata Kasa

… Të shkrirë nën krahët e njëri-tjetrit u dergjën për gati një orë mbi tapetin persian. Ana, papritur, i kishte mbushur sytë me lot. Ishte nata e fundit e një jete të jetuar intensivisht në krahët e një mashkulli tejet të bukur, por nuk e dinte nëse ishte i duhuri…

… Njerëzit sot jetojnë me bukë, jo me shpirt. Këta dy muaj të fushatës edhe unë kam menduar të jem një njeri, siç thua ti, më i mirë, por nuk më lanë. Çdo gjë fillon nga ata të dy që janë jashtë, – bëri me kokë nga bodigardët, – kufizimi i gjithçkaje. Unë nuk dal dot pa ta, punët e fushatës nuk u bënë pa ndërhyrje, ndryshime, pakte të fshehta. Paron nuk e lejuan të gatuante siç donte ajo, njerëzve nuk u treguam të vërtetat e demagogjisë që u servirëm. Verën që më solli në jetë nuk e pashë dot drejt e në sy, pasi unë nuk jam Granti i ëndërruar prej saj, i cili është po ai që ëndërron edhe ti. Pra, shkurt atë njeriun parimor nuk e pamë dhe nuk e takuam gjëkundi. Ose e fshehëm, e mbytëm, e zhdukëm.

Unë të siguroj se edhe ti, nuk do ta zgjedhësh kurrë atë.