Ditet e vetmise – Bessa Myftiu

Regjimi komunist shqiptar kishte diçka të përbashkët me vdekjen: nuk e dije asnjëherë se kur të godiste, apo kë do të vinte në shënjestër.

I padrejtë dhe mizor, ai ishte gjithashtu i paparashikueshëm. Por, duke pritur, mund të silleshe sikur rreziku nuk ekzistonte. Mund të mashtroje veten.

Madje, mund të ishe edhe i lumtur për kohën që kishe në dispozicion.

Dhe ashtu si uji që merr një shije të jashtëzakonshme në shkretëtirë, lumturia në komunizëm kishte diçka magjike: aty ku mungon çdo lloj pasurie, mbeten vetëm ndjenjat për të mbushur hapësirën e ditëve. Lumturia jonë ishte e tillë. Ne kemi dashuruar nga dëshpërimi, por mbi të gjitha, për të mbijetuar. Përndryshe, jeta bëhej e pamundur.

Dashuria ishte litari i shpëtimit për t’u kapur pas ekzistencës, prandaj shpesh u ngjante ëndrrave – e vetmja rrugëdalje kur realiteti rënkon nga zhgënjimet. Yni kombinonte sistemin patriarkal dhe komunizmin.

Na duhej të zgjidhnim: të hiqeshim sikur ishim të verbër ose të vdisnim.