Koha për të vrarë, romani i vetëm i Ennio Flaianos, u botua më 1947 dhe po atë vit fitoi Çmimin Strega, në edicionin e tij të parë. Në periudhën e pasluftës shkroi skenarë të shumë filmave, duke punuar me Antonionin, Rossellinin, Soldatin dhe gjithashtu Fellinin, i cili në veçanti e përfshiu në kryevepra si “I vitelloni”, “La dolce vita” dhe “Otto e mezzo”.

Dy biografi simetrike që përzihen dhe ndërthuren, duke vënë përballë botën e përgjakshme të Pedro Kamaços me idealet e Marios, një shkrimtari të ri, duke na zhytur kësisoj brenda një kaleidoskopi shumëngjyrësh dhe të parezistueshëm.

Atmosfera e vuajtjeve të një populli në eksod, por edhe dhembjet personale të protagonistes, e afrojnë këtë roman me veprën tjetër të autores, Gruaja e kolonelit, e mirëpritur nga lexuesi ynë. Edhe ky ka një mesazh për dhembjet e shkaktuara nga një luftë e gabuar, viktima të së cilës janë, si zakonisht, ata që nuk kanë përgjegjësi për të. Mes tyre, protagonistja e romanit, në prag të rinisë, shkrirë me peizazhin, natyrën dhe botën shtazore të vendit të saj, në përpjekjet për të kuptuar botën dhe universin, në vigjilje të zbulimeve të panjohura shpirtërore që do t’i ofrojë jeta.